Συνέντευξη με συνομιλητές: A.S. (Interviewer) & Δημήτρης (FC Άτλας – Longlived)
A.S.: Καλησπέρα Δημήτρη. Σε ευχαριστώ που μας ανοίγεις τον χώρο του FC Άτλας – Longlived. Η καμπάνια μας έχει το σλόγγαν «Κυψέλη, η πόλη που γίνεται γειτονιά» και νομίζω ότι ο σύλλογός σας είναι το ιδανικό σημείο για να δούμε αυτή την αυθεντικότητα που διασώζεται εντός του Δήμου Αθηναίων. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από το φυσικό σας σπίτι, τον Λόφο της Αλεπότρυπας.
Ενότητα Α: Ο Λόφος της Αλεπότρυπας (Ελικώνας)
A.S.: Ποιο όνομα έχει επικρατήσει τελικά για τον λόφο και τι ρόλο παίζει στην καθημερινότητα και τη δραστηριότητα του συλλόγου;
Δημήτρης: Αλεπότρυπα, έτσι τον ξέρουμε όλοι. Εκεί είναι η συνάντηση των παιδιών, χειμώνα-καλοκαίρι. Είναι το μόνο μέρος στην Κυψέλη και στις γύρω περιοχές που έχει γήπεδο ποδοσφαίρου και επιτρέπει σε πολλά παιδιά να παίξουν μαζί. Είναι, θα το πω έτσι, το «πνευμόνι» της Κυψέλης.
A.S.: Τι περαιτέρω δυνατότητες ανάπτυξης βλέπεις αν υπήρχαν τα μέσα;
Δημήτρης: Εάν υπήρχαν τα κονδύλια, η Αλεπότρυπα θα μπορούσε να γίνει η καρδιά της Αθήνας. Σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων ζει σχεδόν το 10% της Ελλάδας, αλλά οι υποδομές είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.
Η μόνη «βελτίωση» που είδαμε πρόσφατα ήταν οι κάδοι ανακύκλωσης που μπήκαν πάνω στο γήπεδο, οι οποίοι λειτουργούν 8 με 4 το πρωί, ενώ το γήπεδο ανοίγει στις 3 το μεσημέρι! Χρειαζόμαστε το 5×5 να γίνει 8×8, γιατί τα παιδιά διψάνε για ποδόσφαιρο. Χρειαζόμαστε φυσιολογικούς δρόμους ανόδου στον λόφο, όχι τσιμέντο. Υπάρχει ένας χώρος κλεισμένος με συρματόπλεγμα, εκεί που παλιά υπήρχαν κατσίκες κι ένα ξύλινο σπιτάκι· αυτός ο χώρος θα μπορούσε να καθαριστεί και να αξιοποιηθεί.
Ενότητα Β: FC Άτλας – Longlived: Η Κοινότητα
A.S.: Ποιο είναι το όραμα και η φιλοσοφία του σωματείου;
Δημήτρης: Ξεκινάμε ως ποδοσφαιρική ομάδα, άρα θέλουμε να δώσουμε τα εφόδια σε ένα παιδί να γίνει επαγγελματίας. Αλλά ξέρουμε την πραγματικότητα: ένας στους χίλιους θα τα καταφέρει. Τι γίνονται οι άλλοι 999; Εκεί εστιάζουμε εμείς. Θέλουμε να βγάλουμε καλούς μαθητές και σωστούς, δομημένους ανθρώπους. Είμαι ευτυχισμένος που η τωρινή ανδρική μας ομάδα αποτελείται από παιδιά της ακαδημίας που είναι επιστήμονες ή σοβαροί επαγγελματίες. Το έργο μας είναι ανθρωπιστικό πρώτα και μετά αθλητικό.
A.S.: Πώς προέκυψε η ένωση και το όνομα FC Άτλας – Longlived;
Δημήτρης: Είναι δύο ιστορίες που ενώθηκαν το 1996. Ο Άτλας Θυμαρακίων ξεκίνησε ιστορικά από τους Μικρασιάτες εργάτες του εργοστασίου «Άτλας». Η Longlived ήταν μια ανεξάρτητη ακαδημία του Στράτου Σάββα, ενός προπονητή-θρύλου που έβγαλε πάνω από 700 επαγγελματίες (όπως ο Άκης Ζήκος, ο Μιχάλης Κάψης, αλλά και ο Ανδρέας Τετέι). Ο Στράτος μαζί με τον τότε πρόεδρο του Άτλα, τον Βασίλη Τσέγα, αποφάσισαν τη συγχώνευση. Ο Άτλας μετακόμισε στην Κυψέλη, πήρε την έδρα της Longlived και έτσι έγινε η ένωση χωρίς να χαθεί η ιστορία καμίας από τις δύο ομάδες.
[Σημείωση του A.S.:] > Καθώς φτάσαμε στον χώρο του συλλόγου, με το που ξεκλείδωσε την πόρτα ο Δημήτρης, δεν πέρασαν ούτε 2-3 λεπτά και άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι πιτσιρικάδες της γειτονιάς. Χωρίς πολλές κουβέντες, μπήκαν μέσα, πήραν τις ρακέτες του πινγκ-πονγκ και άρχισαν να παίζουν, ενώ κάποιοι κατευθύνθηκαν προς το γυμναστήριο. Ήταν η πιο ζωντανή απόδειξη ότι αυτός ο χώρος δεν είναι απλά ένα «γραφείο σωματείου», αλλά το σπίτι τους.
Ενότητα Γ: Προκλήσεις και το «Μικρό Χωριό» της Κυψέλης
A.S.: Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις σήμερα;
Δημήτρης: Η «τρέλα» της εποχής: TikTok, μαγκιά, τσιγάρα. Η Κυψέλη είναι λαϊκή γειτονιά και οι γονείς δουλεύουν διπλοβάρδιες. Τα παιδιά μένουν πολλές ώρες μόνα τους, οπότε εμείς γινόμαστε οι «δεύτεροι γονείς». Κοιτάμε αν το παιδί έφαγε, αν διάβασε, αν έχει παπούτσια. Αυτές είναι οι πραγματικές δυσκολίες.
A.S.: Μου έδωσες ένα πολύ δυνατό παράδειγμα με μια διευθύντρια σχολείου…
Δημήτρης: Ναι, με πήρε τηλέφωνο η διευθύντρια επειδή ένας μαθητής-παίκτης μας υπέπεσε σε παράπτωμα. Πήρε εμένα αντί για τον γονιό, γιατί ήξερε ότι εγώ μπορώ να παρέμβω αποτελεσματικά. Είμαστε δίπλα στους γονείς, δεν τους εκτοπίζουμε.
Ένα άλλο παράδειγμα: έχουμε πάει σε νοσοκομείο επειδή ένα παιδί έπαθε σκωληκοειδίτιδα και η μητέρα του δεν ήξερε πώς να συνεννοηθεί με τον παιδίατρο. Αυτό είναι η Κυψέλη, ένα «μικρό χωριό» που δίνει φως στο σκοτάδι της εποχής.
A.S.: Υπάρχει και μια επαγγελματική αλληλεγγύη στη γειτονιά;
Δημήτρης: Απόλυτα. Παλιοί παίκτες μας έχουν μαγαζιά και βοηθάνε τους τωρινούς να βρουν δουλειά. «Πού έπαιζες; Στον Άτλα; Έλα». Υπάρχει μια σύνδεση που δεν τη βρίσκεις εύκολα αλλού στην Αθήνα.
A.S.: Ποιο είναι τελικά το δικό σας «λιθαράκι» στη διαμόρφωση της Κυψέλης;
Δημήτρης: Μόνο και μόνο που διατηρούμε αυτόν τον χώρο ζωντανό, είναι το λιθαράκι μας. Είμαστε αυτοί που προστατεύουν τη γειτονιά, που θα σταθούν δίπλα στον Κυψελιώτη στην αδικία του και στη δύσκολη στιγμή του. Είμαστε, αν θέλεις, οι «Ντ’ Αρτανιάν» της γειτονιάς μας.
A.S.: Αν η Κυψέλη ήταν ομάδα, τι DNA θα είχε;
Δημήτρης: Θα ήταν αμιγώς πολυπολιτισμικό. Στο πρωτάθλημά μας επιτρέπονται δύο ξένοι, κι εμείς κάποτε είχαμε τέσσερις έγχρωμους παίκτες στην εντεκάδα, αλλά οι τρεις ήταν Έλληνες με ελληνικά επώνυμα. Αυτό είναι η Κυψέλη: μια δεμένη, πολυπολιτισμική κοινότητα.
A.S.: Δημήτρη, σε ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα και για το έργο που κάνετε εδώ.
Δημήτρης: Εγώ ευχαριστώ, να είστε καλά.
